Recht zo die gaat!

Na donderdagavond nog even in ons stulpje gekeken te hebben naar Frankrijk - Mexico, ja ook wij volgen het voetbal, vertrokken we vrijdagochtend al weer op tijd richting the Cambridge Rowing Association. Om 9.00 uur zou de boot naar Ely getransporteerd worden. Echter een klein probleempje, dat roeiwater is niet voor iedereen bestemd. Alleen een paar colleges mogen van dat water gebruik maken en natuurlijk de Cambridge eights. Waarschijnlijk is dit het enige stuk 5km rechte roeiwater in Engeland en dus zeer gewild. Daarnaast hebben sommige colleges ook nog eens problemen veroorzaakt met de plaatselijke roeiclub in Ely, waardoor het instappen via die stijger niet mogelijk is. Maar gelukkig wist onze personal bootsman Simon nog wel een ander mooi plekje om in te stappen.
Om 13.00 uur konden we pas vertrekken, dus we moesten ons nog een beetje vermaken. Inmiddels weten ook Remco en Jose van Pelargos wat boerenbridge is en zijn deel 1 en 2 van Stieg Larsson al bijna uitgelezen.
Maar goed Ely dus. Na via een deurtje van 2,5 bij 2 meter onze boot met riggers gewurmd te hebben konden we vertrekken. Midden in Ely tussen de ganzen werd een mooi plekje gevonden om de boot in het water te leggen. Met de nodige acrobatische kunsten en aardig wat vogelpoep aan boord konden we eindelijk eens een lekker stukje rechtdoor varen. Op het programma stond 3x7 minuten tempo 28-30-32-34. Lekker een stukje doorstampen zonder bakboord sterk/light of andere rare fratsen. Het enige wat nog in de weg stond was een brug. Maar ook daar werd na een aanvaring netjes omheen geroeid. De training werd afgesloten met een lekker softijsje.
's Avonds stond Engeland-Algerije op het programma. Omdat Remco en Duco graag nog een keer fish&chips wilden eten (en wij stiekem ook), besloten we naar the Cambrigde boatclub te gaan. Dit is gewoon een kroeg waar je lekker en vooral veel kunt eten. Zo werden de hamburgers, chips en hunted chicken naar binnen gewerkt en waren de hoeveelheden zo groot dat we de eerste helft totaal niet gezien hebben. De tweede helft werd bekeken op een groot beeldscherm waarbij de Engelsen netjes op een rij voor het scherm zitten te kijken. Een totaal ander beeld dan dat wij hadden met scheeuwende en bierzuipende Engelsen, maar het was wel leuk om mee te maken.
Vandaag gaan we nog een korte ED training doen en hopen we voor Nederland-Japan klaar te zijn, zodat we in onze gereserveerde VIP ruimte in the boatclub ook nog wat voetbal kunnen kijken!

1000 m. en bochten...

Gister rond een uurtje of 17 aangekomen in het mooie, landelijke Meldreth, Cambridgeshire. Daar vonden wij een allerschattigst Harry Potter-huis, die duidelijk gemaakt is voor iets minder grote mensen ;) Nadat wij de kamers hadden verdeeld, weer de auto in richting Cambridge om nog een stukje te roeien. Tijdens deze tocht, toen Duco stiekem toch al een beetje moe was, werd het links-rijden toch wel wat moeilijker. In Cambridge aangekomen, was Jose al lekker bruin van de twee weken hiervoor en stond zij, samen met een super bootsman Simon, de boot te pimpen. Om het niet te laat te maken, rond 18 uur nog even het water op om aan de boot en aan elkaar te wennen en om aan Simon door te geven wat nog veranderd moest worden voor morgen -dan zou hij dat wel even regelen-.
Vanmorgen om 9 uur stond Simon al bij de boot met alle spulletjes. Het resultaat: een bijna gloednieuwe empacher uit '98 (incl. gloednieuwe schoentjes waardoor wij nu allemaal blaren op onze voeten hebben...weer eens wat anders dan op je handen). 's Ochtends stond nog een ED-training op het programma, om 's middags 3x 1000m. te doen. Helaas is het roeiwater in Cambridge erg smal en nog bochtiger (de hoerenbocht valt alles mee). Een impressie van het eerste stuk: bakboord sterk - bedankt - stuurboord sterk - ja, beide boorden gelijk - ho, houden! - klapjes bakboord - ja, pak m op - bakboord sterk - stuurboord sterk - stuurboord nog sterker - houden! Gelukkig was er ook nog 1 'recht' stuk (lees: iets minder scherpe bochten), wat precies 1000 m. was. Daar konden we goed sparren tegen een J16 4x, maar helaas konden we ze niet bumpen :(.


Morgen een nieuwe dag, nieuwe kansen, maar belangrijker: nieuw roeiwater! In Ely schijnt een lekker recht stuk van 5 km. te zijn, dus Simon wil morgen voor ons de boot transporten. Enige nadeel: de coaches gaan off-road (op de racefiets -gheghe-), maar daarover morgen meer!

De aanloop naar...Henley Women's Regatta!

Zit je dan, op de vooravond van ons vertrek, nog even snel een blog te tikken. Alles staat klaar, denk ik, om morgenochtend rond 7 uur richting Duinkerke te vertrekken. Daar de boot pakken naar Engeland en dan richting de moeder van Lucy in Cambridge.
Bizar eigenlijk, nu je er zo over nadenkt...
Nadat Hanna had aangegeven vorig jaar te stoppen met roeien, moesten wij, Maartje, Charlotte en ik, op zoek naar een goede 4e roeister voor de 4-. Die dachten we gevonden te hebben in José van Veen (Pelargos). Helaas voor ons, wilde zij zich dit jaar liever richten op de zware dames 1x. Dus hadden onze coaches bedacht, dat wij met z'n drieën dan maar beter konden gaan twee-zonder'en en licht skiffen. Na ons volledig daarop gestort te hebben, kwam halverwege het seizoen het idee om weer een keer in de 4- te stappen. Na de ZRB, met Kristel Kooij van Okeanos als 4e roeister, hadden wij bedacht dat de tijdslimiet voor het FISU WK van 6.45 haalbaar zou zijn als we ervoor gingen trainen. Kristel was alleen in de tussentijd voor de Westelijke in een andere combi gestapt, dus wendden wij ons wederom tot José. En dit keer wilde zij maar al te graag met ons in 4- de Westelijke starten. Zonder te trainen, met redelijk neutraal weer, voeren wij een tijd van 6.55: met een briesje mee en wat trainen zou die 6.45 echt wel haalbaar zijn! Eén klein probleempje: José ging die week daarop voor 3 weken naar Henley om te trainen in de skiff, om vervolgens de Henley Women's Regatta te starten. En daar werd dit geniale idee geboren: als wij niet hier in Nederland kunnen trainen, waarom gaan we dan niet gewoon daarheen om te trainen? En dan starten we afsluitend van deze trainingsweek de Henley! Na onze contacten in Engeland te hebben aangehaald (we waren slechts een luttele 2 weken te laat voor de inschrijving, een redelijk goede boot moest ergens geleend worden en een goedkope doch goede overnachtingsplek moest geregeld worden, aangezien Polen nog steeds in termijnen wordt afbetaald), was het een feit: de 4-, weliswaar in een andere formatie, gaat weer een buitenlandse wedstrijd starten! En niet zomaar een wedstrijd: de alleroudste wedstrijd ever (nja, voor mannen dan, maar toch!). Maar over de geschiedenis van deze geniale wedstrijd zullen wij nu niet verder uitwijden, wellicht later...voor nu geldt alleen:

Henley, here we come!!!